పది శాపాలు.
చేప. తాబేలు. వరాహం. సింహం. మరుగుజ్జు…
ఒక్క గుక్క నీళ్ళు తాగిన రాజు మీద కోపంతో ఒక మహర్షి విసిరిన శాపాలు ఇవి.
ఇప్పుడు ముల్లోకాలకూ ప్రభువైన శ్రీ మహావిష్ణువు ఆ మహర్షి వైపు చూసి అంటున్నాడు: “వీటన్నిటినీ నేనే స్వీకరిస్తాను.”
భగవంతుడు ఒక శాపాన్ని స్వీకరిస్తే… అది ఏమవుతుంది?
వైకుంఠంలో స్వామి పాదాల దగ్గర దుర్వాసుడు
ఇప్పటిదాకా: దుర్వాసుడు అంబరీషునికి పది జన్మల శాపం ఇచ్చాడు. రాజు హృదయంలో ఉన్న విష్ణువు ఆ శాపాలను తన మీద వేసుకున్నాడు. సుదర్శన చక్రాన్ని దుర్వాసుడి మీదికి పంపాడు. ఇప్పుడు దుర్వాసుడు వైకుంఠంలో స్వామి పాదాల దగ్గర ఉన్నాడు. వెనక చక్రం రగులుతోంది. స్వామి మౌనంగా ఉన్నాడు.
అప్పుడు విష్ణువు మళ్ళీ మాట్లాడాడు. ఈసారి మృదువుగా.
“దుర్వాసా, బాధపడకు. నువ్వు బ్రాహ్మణుడివి. నీ శాపం వృథా కాదు. అంబరీషునికి పది జన్మలు శపించావు. నువ్వు శపించినప్పుడు నేను అతని హృదయంలో ఉన్నాను. అందుకే ఆ జన్మలు నాకు వచ్చాయి.”
“నీ శాపాలు నాకు సంతోషమే. అవి మేలుకే జరిగాయి.”
“ఆ పది జన్మలనూ పది అవతారాలుగా ఎత్తుతాను. దుష్టశిక్షణ కోసం, శిష్టరక్షణ కోసం.”
ఒక్కొక్క శాపం లోకానికి వరం
ఒక్కొక్క శాపం లోకానికి వరంగా మారింది.
చేప… మత్స్యావతారం. మహాప్రళయంలో మనువును కాపాడతాడు.
తాబేలు… కూర్మావతారం. పాలసముద్రాన్ని చిలికినప్పుడు మందర పర్వతాన్ని వీపు మీద మోస్తాడు.
వరాహం… వరాహావతారం. హిరణ్యాక్షుణ్ణి చంపి భూమిని పైకి ఎత్తుతాడు.
సింహం… నరసింహావతారం. హిరణ్యకశిపుణ్ణి సంహరిస్తాడు.
మరుగుజ్జు… వామనావతారం. ముల్లోకాలనూ గెలిచి, బలిని బంధించి, స్వర్గాన్ని ఇంద్రునికి తిరిగి ఇస్తాడు.
క్రూరుడైన బ్రాహ్మణుడు… పరశురాముడు. ఉగ్రకర్మలు చేసిన బ్రాహ్మణుడు.
వివేకం లేని రాజు… శ్రీ రాముడు. తానెవరో తెలియనట్లే మనిషిగా జీవించి, రావణుణ్ణి సంహరిస్తాడు.
రాజ్యం లేని రాజు… యదువంశంలో పుట్టిన శ్రీ కృష్ణుడు.
వేదమార్గం తప్పినవాడు… కలియుగంలో బుద్ధుడు.
దయలేని బ్రాహ్మణుడు… కల్కి. కలియుగం చివర బ్రాహ్మణుడిగా పుట్టి, బ్రాహ్మణద్వేషులను సంహరిస్తాడు.
ఇవే దశావతారాలు. ఒక మహర్షి ఒక భక్తునికి ఇచ్చిన శాపమే వీటికి మూలం అని ఈ అధ్యాయం చెబుతోంది.
“కాబట్టి నువ్వు శపించినట్లే పది జన్మలు ఎత్తుతాను,” అన్నాడు విష్ణువు.
“కానీ నీ కష్టం వేరు. నేను చెప్పినట్లు చేస్తే చక్రం శాంతిస్తుంది.”
“అంబరీషుడు పరమ భక్తుడు. వ్రతం భంగం కాకూడదనే నీళ్ళు తాగాడు. ఇప్పుడు అతను దుఃఖిస్తున్నాడు. నువ్వు భోజనం చేయకుండా వెళ్ళిపోయావు. అతని వల్ల నీ ప్రాణం ప్రమాదంలో పడింది. బ్రాహ్మణుడి మరణ పాపం తనకు అంటుతుందని భయపడుతున్నాడు. అందుకే ప్రాయోపవేశం చేస్తున్నాడు, ప్రాణం పోయేదాకా ఉపవాసం.”
“అందుకే నా చక్రం నిన్ను అంత తీవ్రంగా వెంటాడుతోంది.”
స్వామి గుర్తుచేసిన ధర్మం
ఆ తరువాత స్వామి ధర్మాన్ని గుర్తుచేశాడు.
“ప్రజలను కాపాడటం రాజధర్మం, పీడించడం కాదు. అందరినీ ధర్మమార్గంలో నడిపించడం బ్రాహ్మణ ధర్మం. ఎవరైనా తప్పు చేస్తే ప్రాయశ్చిత్తం చూపి సరిదిద్దాలి.”
“బ్రాహ్మణుణ్ణి బాధించడం, అవమానించడం మహాపాపం. భక్తుణ్ణి బాధించడం, అవమానించడం కూడా అంతే పాపం.”
“దుర్వాసా, నువ్వు అన్నీ వదులుకున్నవాడివి. గొప్ప తపస్వివి. ఈ కోపం నీకు తగదు. కోపం వివేకాన్ని నాశనం చేస్తుంది. దాన్ని వదిలెయ్యి.”
“ఇప్పుడే అంబరీషుని దగ్గరికి వెళ్ళు. అతన్నే శరణు వేడు. అతను ఉత్తముడు. ఈ సృష్టి మొత్తంలో… నిన్ను కాపాడగలిగేది అతనొక్కడే.”
దుర్వాసుడికి మాట రాలేదు.
సిగ్గుతో, మౌనంగా నమస్కరించి లేచాడు. తాను శపించిన మనిషినే ప్రాణభిక్ష అడగడానికి బయలుదేరాడు. వెనక చక్రం ఇంకా మండుతూనే ఉంది.
భక్తుని అపచారం భక్తుని దగ్గరే తీరుతుంది
ఇక్కడ ఒకటి గమనించండి. స్వామి ఒక్క తలంపుతో చక్రాన్ని వెనక్కి పిలవగలడు. పిలవలేదు. మహర్షిని భక్తుని దగ్గరికే పంపాడు. భక్తునికి చేసిన అపచారం ఆ భక్తుని దగ్గరే తీరుతుంది.
ఇంకొకటి కూడా. రాజును పది జన్మలు కిందికి తొక్కాలని దుర్వాసుడు శపించాడు. కానీ స్వామి చేతిలో ఆ పది జన్మలే లోకాన్ని కాపాడే దశావతారాలయ్యాయి.
ఈ అధ్యాయం మనల్ని కోరేది
ఈ అధ్యాయం చెప్పే ఆచరణ సులభం. దశావతారాలను స్మరించండి. వాటిని తలచుకునేవారి పాపాలు తొలగిపోతాయి అని చెబుతారు. ఈ రాత్రి నిద్రపోయే ముందు ఒక్కొక్క పేరూ నెమ్మదిగా అనుకోండి. మత్స్య. కూర్మ. వరాహ. నరసింహ. వామన. పరశురామ. రామ. కృష్ణ. బుద్ధ. కల్కి.
ఇంకా చదవండి
- కార్తీక పురాణం – 30 రోజుల కథలు
- ముందు అధ్యాయం: కార్తీక పురాణం 26వ అధ్యాయం – భక్తుని హృదయమే స్వామి ఇల్లు
- మొదటి అధ్యాయం: కార్తీక పురాణం 1వ అధ్యాయం – ప్రతి నీటిలో గంగ
- కార్తీక మాసం ఎందుకు అంత పవిత్రం? ప్రాముఖ్యత, ముఖ్య రోజులు
- దీపం ఎందుకు వెలిగిస్తాం? దీపారాధన అర్థం, నియమాలు
- ఇంట్లో తులసి పూజ ఎలా చేయాలి? విధానం, నియమాలు