వైకుంఠం. శ్రీ మహావిష్ణువు నివాసం.
పాలసముద్రంలో ఆదిశేషుని మీద స్వామి పవళించి ఉన్నాడు. చిరునవ్వుతో ఉన్నాడు. లక్ష్మీదేవి ఆయన పాదాలు మెల్లగా ఒత్తుతోంది.
ఆ ప్రశాంతతలోకి… ఒక మహర్షి పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు. చెదిరిన జటలు. ఆయాసం. భయంతో వణుకు. వెనక ఆకాశమంతా మంటలు.
స్వామి పాదాల మీద పడ్డాడు. “నన్ను రక్షించు!”
విష్ణుభక్తుణ్ణే శపించిన మనిషి ఇతను. ఇతనితో విష్ణువు ఏమంటాడు?
ఎక్కడా ఆశ్రయం దొరకని దుర్వాసుడు
మొన్న, అంబరీషుని అతిథి దుర్వాసుడు ద్వాదశి పారణకు సమయానికి రాలేదు. నిన్న, రాజు ఒక్క గుక్క తులసి తీర్థంతో పారణ చేశాడు. దుర్వాసుడు ఆయనకు పది జన్మల శాపం ఇచ్చాడు. అప్పుడు స్వామి సుదర్శన చక్రం దుర్వాసుడి వెంట పడింది. ఇంద్రుడూ, బ్రహ్మా, చివరికి శివుడూ కూడా ఆయనకు ఆశ్రయం ఇవ్వలేకపోయారు.
దుర్వాసుడు అందరినీ వేడుకున్నాడు. అన్ని తలుపులూ మూసుకుపోయాయి. ఇక వేరే దారి లేక, ఒంటరిగా వైకుంఠానికి వెళ్ళాడు.
వణుకుతూ స్వామి పాదపద్మాల మీద పడ్డాడు.
“ఆదిదేవా! నీ చక్రం నన్ను మింగేయడానికి వస్తోంది. నన్ను కాపాడు!”
ఆ తరువాత స్వామికి ఒక సంగతి గుర్తు చేశాడు.
“పూర్వం భృగు మహర్షి నీ వక్షస్థలం మీద కాలితో తన్నాడు. నువ్వు ఆయన్ని క్షమించావు. ఆ పాదముద్రను ఇప్పటికీ నీ వక్షంపై ధరిస్తున్నావు. నేను నీ భక్తుణ్ణి శపించాను. నన్నూ క్షమించు.”
తప్పు ఎవరిదని అడిగిన స్వామి
విష్ణువు ఆయన వైపు చూసి చిన్నగా నవ్వాడు.
“దుర్వాసా, నువ్వు సాక్షాత్తూ శివుని రూపానివి. బ్రాహ్మణుడిగా పుట్టిన రుద్రుడివి. ముల్లోకాలూ నిన్ను చూసి భయపడతాయి.”
“బ్రాహ్మణులు నాకు ప్రియులు. గోవులనూ, దేవతలనూ, బ్రాహ్మణులనూ, సజ్జనులనూ కాపాడటానికే ప్రతి యుగంలోనూ అవతారం ఎత్తుతాను.”
“కానీ నా భక్తులకు అన్యాయం జరిగితే మాత్రం నేను సహించలేను.”
“అంబరీషుడు నా భక్తుల్లో శ్రేష్ఠుడు. నాకు ప్రియమైన ద్వాదశి వ్రతం చేస్తాడు. న్యాయంగా రాజ్యం పాలిస్తాడు. నువ్వేం చేశావు? అన్ని విధాలా అతన్ని దూషించావు. ఎడమ కాలితో తన్నావు. అతను అదంతా భరించాడు.”
“ఆలోచించు దుర్వాసా. తప్పు ఎవరిది? అతిథిగా వెళ్ళిన నువ్వు సమయానికి తిరిగి రాలేదు. ద్వాదశి ముగిసిపోతోంది. వ్రతం భంగం కాకూడదని అతను నీళ్ళు మాత్రమే తాగాడు. ఇంకేం తప్పు చేశాడు? నిన్ను శాంతింపజేయడానికి ఎంతో ప్రయత్నించాడు. దానికి నువ్వు శపించావు.”
శాపాలు స్వామి మీదే పడిన రహస్యం
ఆ తరువాత దుర్వాసుడికి తెలియని ఒక రహస్యం చెప్పాడు స్వామి.
“నువ్వు శపించడం మొదలుపెట్టగానే అంబరీషుడు భయపడ్డాడు. ఆ భయంలో తన హృదయంలో ఉన్న నన్నే శరణు వేడాడు. నాలో ఎంతగా లీనమయ్యాడంటే తన శరీరాన్నే మరిచిపోయాడు. నీ శాపం అతనికి వినిపించనే లేదు.”
“అతని చెవులతో నేను విన్నాను. ఆ క్షణంలో అతని హృదయమే నా ఇల్లు. అందుకే నీ శాపాలు అతని మీద పడలేదు. నా మీద పడ్డాయి.”
“అప్పుడు నా ముందు ఒక సంకటం. నీ మాట అతని మీద నిజమైతే నా భక్తుడు బాధపడతాడు. నీ శాపాన్ని అడ్డుకుంటే బ్రాహ్మణుడి మాట అబద్ధమవుతుంది. అందుకే నీ మాట నిలవడానికీ, నా భక్తుడు క్షేమంగా ఉండటానికీ నీ శాపాలను నేనే స్వీకరించాను.”
“అయినా నీ కోపం చల్లారలేదు. మళ్ళీ శపించడానికి సిద్ధమయ్యావు. అందుకే ఇంకా శాపాలు రాకుండా… నా చక్రాన్ని పంపాను.”
ఆ తరువాత విష్ణువు ఇంకేమీ మాట్లాడలేదు.
మౌనంగా పడుకుని దుర్వాసుడి ముఖం వైపే చూస్తున్నాడు.
దుర్వాసుడు స్వామి పాదాల దగ్గర మోకరిల్లి ఉన్నాడు. వెనక చక్రం మంటలు ఇంకా రగులుతూనే ఉన్నాయి.
ఈ అధ్యాయం మనకు చెప్పేది
ఈ అధ్యాయం హృదయం ఒక్క మాటలో ఉంది. “అతని హృదయమే నా ఇల్లు.” అంబరీషుడు ఎదురు తిరగలేదు. వాదించలేదు. శాపం వినిపించను కూడా లేదు. స్వామిని హృదయంలో నిలుపుకున్నాడు, అంతే. అదే అతని కవచం. భక్తుని మీదికి విసిరినది భగవంతుని మీద పడింది.
ఈ అధ్యాయంలో స్వామి అందరికీ వర్తించే ఒక నియమం చెప్పాడు. ఎవరైనా సరే, శుక్లపక్షంలోనైనా కృష్ణపక్షంలోనైనా ఏకాదశి నాడు భోజనం చేయకూడదు. ఉపవాసంలో నీళ్ళు తాగడం దోషం కాదు అని కూడా స్వామే చెప్పాడు.
ఇంకా చదవండి
- కార్తీక పురాణం – 30 రోజుల కథలు
- ముందు అధ్యాయం: కార్తీక పురాణం 25వ అధ్యాయం – ఒక్క గుక్క నీరు, పది శాపాలు
- మొదటి అధ్యాయం: కార్తీక పురాణం 1వ అధ్యాయం – ప్రతి నీటిలో గంగ
- కార్తీక మాసం ఎందుకు అంత పవిత్రం? ప్రాముఖ్యత, ముఖ్య రోజులు
- దీపం ఎందుకు వెలిగిస్తాం? దీపారాధన అర్థం, నియమాలు
- ఇంట్లో తులసి పూజ ఎలా చేయాలి? విధానం, నియమాలు