ఒక ముసలి బ్రాహ్మణుడు భూమి మీద దారులన్నీ తిరుగుతున్నాడు.
ఒక పుణ్యక్షేత్రం నుంచి ఇంకో పుణ్యక్షేత్రానికి. కొండలు దాటి. అడవుల గుండా. ఒక ఆశ్రమం నుంచి ఇంకో ఆశ్రమానికి. ఒక సాధారణ ముసలివాడు.
కొందరు ఆదరించి భోజనం పెడుతున్నారు. కొందరు నమస్కరిస్తున్నారు. కొందరు నవ్వుతున్నారు. కొందరు తల ఎత్తి కూడా చూడడం లేదు.
ఆ ముసలివాడు స్వయంగా శ్రీ మహావిష్ణువే అని… ఒక్కరికీ తెలియదు.
వైకుంఠనాథుడు మారువేషంలో భూమి మీదికి ఎందుకు వచ్చాడు?
అంగీరసుని పాదాల వద్ద కొత్త ప్రశ్న
వశిష్ఠుడు జనకునికి అంగీరసుని కథ ఇంకా చెబుతూనే ఉన్నాడు. చెక్క స్తంభంలోంచి విముక్తి పొందిన మనిషికి అంగీరసుడు నిన్న “నువ్వెవరో” చెప్పాడు. ఈ రోజు ఆ మనిషికి కొత్త ప్రశ్న వచ్చింది.
అంగీరసుని పాదాల మీద పడ్డాడు. “స్వామీ, మీరే నా తండ్రి. నా సోదరుడు. నా గురువు. నేను ఒక ఎండిన కర్రను. నాలాంటి పాపి ఎక్కడ… ఈ పవిత్ర మాసం, ఈ మహర్షులు, స్వామి సన్నిధి ఎక్కడ? మీ మాటలు పిడుగులా నా పాపాల కొండను పగలగొట్టాయి.”
“సత్కర్మలు చేయమన్నారు. అవేమిటో చెప్పండి. ఎలా చేయాలి? ఎప్పుడు? వాటి ఫలం ఏమిటి?”
ప్రతి సత్కర్మకు స్నానమే మొదలు
అంగీరసుడు చెప్పాడు.
“తెలియనివాళ్ళు ఈ శరీరమే ఆత్మ అనుకుంటారు. నువ్వు నిజం విన్నావు. ఆ నిజం నీలో స్థిరపడే దాకా నీకు విధించిన కర్మలు చేయి. వాటిని భగవంతునికి అర్పించు. అప్పుడు మనసు శుద్ధమవుతుంది. శుద్ధమైన మనసుకు సత్యం కనిపిస్తుంది.”
“ప్రతి సత్కర్మా స్నానంతోనే మొదలవుతుంది. స్నానం లేకుండా చేసిన కర్మ, ఏనుగు మింగిన వెలగపండు లాంటిది. లోపలికి వెళ్ళినది వెళ్ళినట్లే బయటికి వస్తుంది. ఏ ఫలమూ ఉండదు.”
“అందుకే సూర్యోదయానికి ముందే స్నానం చేయాలి. వీలైతే రోజూ. లేకపోతే కనీసం మూడు మాసాల్లో: కార్తీకం, మాఘం, వైశాఖం. ఈ మూడు మాసాల్లో ప్రాతఃస్నానం చేసినవాళ్ళు వైకుంఠం చేరుతారు.”
ఆ తరువాత అంగీరసుడు ఇలా అన్నాడు.
“వేదానికి సమానమైన శాస్త్రం లేదు. గంగా గోదావరులకు సమానమైన నది లేదు. ధర్మానికి సమానమైన మిత్రుడు లేదు. హరికి సమానమైన దైవం లేదు. కార్తీకానికి సమానమైన మాసం… లేదు.”
“అర్థం చేసుకుని కార్తీకంలో సత్కర్మలు చేస్తే కోటి యజ్ఞాల ఫలం. చాతుర్మాస్యంలో చేసిన సత్కర్మలకు అంతులేని ఫలం.”
ఆ మనిషి ఆపాడు. “చాతుర్మాస్యమా? అంటే ఏమిటి? మొదట ఎవరు చేశారు? ఎలా? దాని ఫలం ఏమిటి?”
“చాతుర్మాస్యం అంటే నాలుగు మాసాలు,” అన్నాడు అంగీరసుడు. “శ్రీ మహావిష్ణువు నిద్రించే నాలుగు మాసాలు. ఆషాఢ శుద్ధ ఏకాదశి నాడు శయనిస్తాడు. కార్తీక శుద్ధ ఏకాదశి నాడు మేల్కొంటాడు. ఇది ఎలా మొదలైందో విను.”
చాతుర్మాస్యం వెనుక ఉన్న కథ
ఇప్పుడు వశిష్ఠుని కథలో అంగీరసుడు ఇంకో కథ చెబుతున్నాడు.
పూర్వం కృతయుగంలో శ్రీ మహావిష్ణువు వైకుంఠంలో లక్ష్మీదేవితో కలిసి సింహాసనం మీద కూర్చుని ఉన్నాడు. గరుత్మంతుడు, దేవతలు సేవ చేస్తున్నారు.
నారద మహర్షి వచ్చి నమస్కరించాడు.
విష్ణువు ఏమీ తెలియనట్లు నవ్వుతూ అడిగాడు: “నారదా! నువ్వు అన్ని లోకాలూ తిరుగుతావు. భూలోకం ఎలా ఉంది? మునులు ధర్మం పాటిస్తున్నారా? జనం తమ విధులు చేస్తున్నారా?”
నారదుడు నిట్టూర్చాడు.
“స్వామీ, చాలామంది వేదమార్గం వదిలేశారు. కొందరు మునులు కూడా కర్మలు మానేసి సుఖాల వెంట పడ్డారు. తినకూడనివి తింటున్నారు. వ్రతాలు మొదలుపెట్టి మధ్యలో వదిలేస్తున్నారు. ఇతరులను నిందిస్తున్నారు. కొందరు ఇంకా మంచివాళ్ళు ఉన్నారు. వినయం ఉన్నవాళ్ళు. సన్మార్గంలో ఉన్నవాళ్ళు. మిగిలినవాళ్ళను సరిదిద్దే దారి మీరే చూపించాలి.”
విష్ణువు విన్నాడు. స్వయంగా చూడాలనుకున్నాడు.
లక్ష్మీదేవితో, గరుత్మంతుని మీద భూమికి వచ్చాడు. అక్కడ ఒక ముసలి బ్రాహ్మణుడి రూపం ధరించాడు. ఒంటరిగా తీర్థాలూ, కొండలూ, అడవులూ, ఆశ్రమాలూ తిరిగాడు. అందరినీ పరీక్షించాడు.
ఎవరు ఎలాంటివారో బయటపడింది.
కొందరు ఆ ముసలివాడికి ఆతిథ్యం ఇచ్చారు. కొందరు నమస్కరించారు.
కొందరు ఎగతాళి చేశారు. కొందరు పట్టించుకోలేదు. “ఈ ముసలివాడు మనకెందుకు?”
కొందరు గర్వంతో చూడనే లేదు. కొందరు కామంతో కళ్ళెత్తి కూడా చూడలేదు. కొందరు కర్మలు మానేశారు. కొందరు ఉపవాస దినాల్లో భోజనం చేస్తున్నారు.
కానీ కొందరు శ్రద్ధగా వ్రతాలు చేస్తున్నారు, ఏకాదశి ఉపవాసం ఉంటున్నారు. కొందరు మౌనంగా ఆత్మవిచారంలో మునిగి ఉన్నారు.
ఒకటి గమనించండి. జనం ఎలా ఉన్నారో నారదుడు చెప్పాడు. అయినా స్వామి స్వయంగా చూడడానికి వచ్చాడు. రాజులాగా కాదు. వైభవంతో కాదు. ఎవరూ మెప్పించాల్సిన అవసరం లేని ఒక ముసలివాడిలా. ఎందుకంటే అప్పుడే మనుషులు తామేంటో బయటపెట్టుకుంటారు.
నైమిశారణ్యంలో స్వామి నిజరూపం
“దారి తప్పినవాళ్ళను మళ్ళీ సన్మార్గంలోకి ఎలా తేవాలి?” అని ఆలోచిస్తూ విష్ణువు నైమిశారణ్యానికి వెళ్ళాడు. అక్కడ ఎందరో మునులు ఉంటారు.
అక్కడ మారువేషం వదిలేశాడు.
ముసలివాడు మాయమయ్యాడు. శంఖ చక్ర గదా పద్మాలతో, వక్షస్థలం మీద కౌస్తుభ మణితో, పక్కన లక్ష్మీదేవితో, చుట్టూ భక్తులతో… కోటి సూర్యుల కాంతితో స్వామి నిజరూపంలో నిలబడ్డాడు.
నైమిశారణ్యంలోని మునులు పరుగుపరుగున వచ్చారు. వాళ్ళలో పెద్దవాడైన జ్ఞానసిద్ధుడు తన శిష్యులతో, కుమారులతో ముందు నడిచాడు. అందరూ స్వామి పాదాలకు నమస్కరించారు. జ్ఞానసిద్ధుడు స్తోత్రం మొదలుపెట్టాడు.
ఈ అధ్యాయం మన నుంచి కోరేది
రేపు ఉదయం సూర్యోదయానికి ముందే స్నానం చేయండి. వీలైతే కార్తీకం తరువాత కూడా, మాఘంలో, వైశాఖంలో ఈ అలవాటు కొనసాగించండి. ఈ అధ్యాయం అడిగేది అదే.
ఇంకా చదవండి
- కార్తీక పురాణం – 30 రోజుల కథలు
- ముందు అధ్యాయం: కార్తీక పురాణం 17వ అధ్యాయం – నేనెవరిని? అంగీరసుని ఆత్మబోధ
- మొదటి అధ్యాయం: కార్తీక పురాణం 1వ అధ్యాయం – ప్రతి నీటిలో గంగ
- కార్తీక మాసం ఎందుకు అంత పవిత్రం? ప్రాముఖ్యత, ముఖ్య రోజులు
- దీపం ఎందుకు వెలిగిస్తాం? దీపారాధన అర్థం, నియమాలు
- ఇంట్లో తులసి పూజ ఎలా చేయాలి? విధానం, నియమాలు