ఒక పేద గుడిసెలో ఒక మనిషి చావుబతుకుల్లో ఉన్నాడు.
బతికినంత కాలం పాపాలే చేశాడు. తల్లిదండ్రులు నేర్పిన ధర్మాన్నంతా వదిలేశాడు. ఇప్పుడు గుమ్మంలో యమదూతలు నిలబడి ఉన్నారు. ఎర్రని జుట్టు. ఎర్రని గడ్డాలు. చేతుల్లో దండాలు. అతణ్ణి లాక్కుపోవడానికి వచ్చారు.
అతను భయంతో వణికిపోతున్నాడు. తనకు తెలిసిన ఒక్క పనే చేశాడు.
తన చిన్న కొడుకును పిలిచాడు.
“నారాయణా! నారాయణా!”
అంతే… యమదూతలు ఆగిపోయారు. వణికిపోయారు. ఒక్క అడుగు కూడా ముందుకు వేయలేకపోయారు.
ఎవరు ఈ మనిషి? ఊరిలోనే అందరికంటే పాపి అయినవాడి నోట ఆఖరి క్షణంలో భగవంతుని పేరు ఎలా వచ్చింది?
ఈ రోజు అజామిళుని కథ మొదలవుతుంది. ఈ కథ మూడు రోజులు సాగుతుంది.
జనకుని సందేహం, వశిష్ఠుని సమాధానం
జనక మహారాజుకు ఒక సందేహం వచ్చింది. దాన్ని వశిష్ఠునితో సూటిగా అడిగాడు.
“స్వామీ! నదీస్నానం, చిన్న దానం, ఒక దీపం… ఇవి అన్ని పాపాలనూ పోగొడతాయి అంటారు. కానీ పెద్దలు కఠినమైన ప్రాయశ్చిత్తాలే పాపాన్ని పోగొడతాయి అంటారు. చిన్న దానం పెద్ద పాపాన్ని ఎలా పోగొడుతుంది? వరదలో కొట్టుకుపోతున్నవాడు ఒక గడ్డిపోచ పట్టుకుని ఒడ్డు చేరగలడా?”
వశిష్ఠుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు. “విను జనకా! ఒక కథతో నీకు సమాధానం చెబుతాను.”
పండితుని కొడుకు దారి తప్పిన కథ
కన్యాకుబ్జ నగరంలో ఒక పండితుడైన బ్రాహ్మణుడు ఉండేవాడు. ఆయన భార్య సాధ్వి. ఇద్దరూ ధర్మం తప్పనివారు. వాళ్ళకు ఒక కొడుకు పుట్టాడు. అతనికి అజామిళుడు అని పేరు పెట్టారు.
ఆ పిల్లవాణ్ణి అతి గారాబంగా పెంచారు. అడిగిందల్లా ఇచ్చారు. ఎవరూ “వద్దు” అనలేదు. అందుకే వాడు పెంకెగా తయారయ్యాడు. ఏ విద్యా నేర్వలేదు.
యౌవనంలో ఒక ఇంట్లో పనిచేసే ఒక దాసిని చూశాడు. ఆమె మోహంలో పూర్తిగా పడిపోయాడు.
ఆ రోజు నుంచి అన్నీ మరిచిపోయాడు. తల్లిదండ్రులను. సంధ్యావందనాన్ని. బ్రాహ్మణ ధర్మాన్ని. ఆమె తప్ప ఇంకేమీ కనిపించలేదు.
బంధువులు సిగ్గుపడ్డారు. అతణ్ణి కులం నుంచి వెలివేశారు.
అజామిళుడు అదే ఊరిలో ఒక పేద గుడిసెలో ఆ దాసితో కాపురం పెట్టాడు. వేటగాడయ్యాడు. కుక్కలతో, వలలతో జంతువులనూ పక్షులనూ పట్టి తినేవాడు. పండితుని కొడుకు… వేటగాడిగా బతుకుతున్నాడు.
ఒక రోజు ఆ దాసి ఒక పొడవైన తాటిచెట్టు ఎక్కింది. కాలు జారింది. కిందపడి చనిపోయింది.
అజామిళుడు గుండెలు బాదుకుని ఏడ్చాడు. ఆమెను ప్రాణం కంటే ఎక్కువగా ప్రేమించాడు.
ఆ దాసికి ఎదిగిన ఒక కూతురు ఉంది. తల్లి కోసం ఏడుస్తోంది. అజామిళుడు ఆమెను ఓదార్చాడు. ఆ తరువాత అంతకుముందు చేసినవాటన్నిటికంటే పెద్ద తప్పు చేశాడు. ఆ దాసి కూతురినే భార్యగా చేసుకున్నాడు.
సంవత్సరాలు గడిచాయి. పిల్లలు పుట్టారు. కానీ ఒక్కొక్కరుగా దక్కలేదు.
చివరికి ఇంకో కొడుకు పుట్టాడు. ఈ బిడ్డ బతికాడు.
అజామిళుడు వాడికి “నారాయణ” అని పేరు పెట్టాడు.
గమనించండి. భక్తితో పెట్టిన పేరు కాదు. ఊరికే ఒక పేరు. కానీ ఆ పిల్లవాడే అతని ప్రాణం అయ్యాడు. ఒక్క క్షణం కూడా వాణ్ణి విడిచి ఉండలేకపోయాడు.
రోజంతా వాణ్ణే పిలిచేవాడు. నడుస్తుంటే “నారాయణా, ఇలా రా.” కూర్చుంటే “నారాయణా, ఎక్కడున్నావు?” తింటున్నా, తాగుతున్నా… “నారాయణా, నారాయణా.”
ఒక్కసారి కూడా దేవుణ్ణి తలచుకోలేదు. కొడుకునే తలచుకున్నాడు. కానీ ఆ పేరు మాత్రం రోజూ, మళ్ళీ మళ్ళీ అతని నోట వస్తూనే ఉంది.
ఆఖరి క్షణంలో వచ్చిన విష్ణుదూతలు
చివరికి అజామిళుని ఆఖరి రోజు వచ్చింది.
కళ్ళెత్తి చూశాడు. యమదూతలు. చూడటానికే భయంకరంగా ఉన్నారు. చేతుల్లో దండాలు, రాళ్ళు, కత్తులు. అతణ్ణి తీసుకుపోవడానికి వచ్చారు.
అజామిళుడు భయంతో గడగడలాడిపోయాడు. చిన్న కొడుకు దూరంగా ఆడుకుంటున్నాడు. మిగిలిన బలమంతా కూడదీసుకుని, “నారాయణా! నారాయణా!” అని అరిచాడు.
కొడుకును పిలిచాడు. కొడుకును మాత్రమే.
కానీ ఆ నామం నోటి నుంచి వచ్చేసింది.
యమదూతలు నిశ్చేష్టులయ్యారు. వణికిపోయారు. దగ్గరికి రాలేకపోయారు.
ఆ క్షణంలో ఆ చోటంతా వెలుగుతో నిండిపోయింది.
తేజస్సుతో వెలిగిపోతున్న దివ్యపురుషులు వచ్చారు. తామరపూల లాంటి కళ్ళు. నాలుగు చేతులు. శంఖం, చక్రం. తలపై కిరీటాలు. మెడలో తామరపూల మాలలు.
వాళ్ళు శ్రీ మహావిష్ణువు దూతలు.
అజామిళుణ్ణి ఒక దివ్య విమానంలో కూర్చోబెట్టారు.
“ఇతను మావాడు. మీవాడు కాదు,” అన్నారు.
యమదూతలు నమ్మలేకపోయారు. “మీరెవరు? దేవతలా? సిద్ధులా? ఇతను బ్రాహ్మణుడిగా పుట్టి ఆ ధర్మాన్నంతా వదిలేశాడు. జీవితమంతా పాపాలే చేశాడు. ఇతను యమధర్మరాజుకు చెందినవాడు. మీరు ఎలా తీసుకుపోతారు?” అని నిలదీశారు.
ఒక వైపు యమదూతలు. ఒక వైపు విష్ణుదూతలు. మధ్యలో ఒక మనిషి. ఒకే ఒక్క నామం.
ఎవరిది న్యాయం?
చిన్న నిప్పురవ్వ, కొండంత పాపం
వశిష్ఠుడు ఇక్కడ ఆగి రాజుతో అన్నాడు.
“జనకా! చిన్నది పెద్దదాన్ని ఎలా పోగొడుతుంది అని అడిగావు కదా. విను. ధర్మం మూడు రకాలు. సాత్త్వికం, రాజసం, తామసం.
తామస ధర్మం అంటే ఎవరినో మెప్పించడానికి, శాస్త్రం పట్టించుకోకుండా చేసేది. దానికి ఫలం లేదు. శాస్త్రం కాదని లాభం కోసమే చేస్తే అది మళ్ళీ మళ్ళీ జన్మలకు కూడా కారణం అవుతుంది.
సాత్త్విక ధర్మం మాత్రం మనసా వాచా కర్మణా, శుద్ధమైన మనసుతో చేసి, ఫలమంతా భగవంతునికే అర్పించేది. పుణ్యక్షేత్రంలో, పుణ్యకాలంలో, తగిన వ్యక్తికి ఇచ్చే అలాంటి దానం చిన్నదిగా ఉండిపోదు. దానికి అంతం ఉండదు.
కొండంత కట్టెల గుట్టను ఒక్క చిన్న నిప్పురవ్వ కాల్చేస్తుంది. అలాగే తెలిసి గానీ తెలియక గానీ ఒక్కసారి పలికిన భగవన్నామం కొండంత పాపాన్ని కాల్చేస్తుంది. వెదురు పొదను అగ్ని కాల్చినట్టు.”
ఈ అధ్యాయం మనల్ని కోరేది
ఈ కార్తీకంలో శుద్ధమైన మనసుతో ఒక చిన్న మంచి పని చేయండి. గుడిలో ఒక దీపం. ఒక చిన్న దానం. ప్రాతఃస్నానం. కాసేపు భగవన్నామం. ఎవరి మెప్పు కోసమూ కాదు. నిశ్శబ్దంగా భగవంతునికి అర్పించండి.
ఇంకా చదవండి
- కార్తీక పురాణం – 30 రోజుల కథలు
- ముందు అధ్యాయం: కార్తీక పురాణం 7వ అధ్యాయం – ఆరకూడని నందా దీపం
- మొదటి అధ్యాయం: కార్తీక పురాణం 1వ అధ్యాయం – ప్రతి నీటిలో గంగ
- కార్తీక మాసం ఎందుకు అంత పవిత్రం? ప్రాముఖ్యత, ముఖ్య రోజులు
- దీపం ఎందుకు వెలిగిస్తాం? దీపారాధన అర్థం, నియమాలు
- ఇంట్లో తులసి పూజ ఎలా చేయాలి? విధానం, నియమాలు