అర్ధరాత్రి. కార్తీక పౌర్ణమి వెన్నెల. శిథిలమైపోయిన ఒక పాత శివాలయం.
ఇద్దరు మెల్లగా లోపలికి వచ్చారు. ఒక యువరాజు… అతని భార్య కాని ఒక స్త్రీ.
లోపల చీకటిగా ఉంది. “కొంచెం వెలుతురు ఉంటే బాగుండు,” అన్నాడు యువరాజు. ఆమె తన చీర అంచును చింపింది. దాన్ని వత్తిగా పేనింది. ఒక దీపం వెలిగించింది.
ఆ గుడిలో ఇంకొకరు కూడా ఉన్నారని వాళ్ళకు తెలియదు. గర్భగుడిలో దాక్కుని ఉన్నాడు… ఆమె భర్త. చేతిలో కత్తితో.
ఆ రాత్రి గడవకముందే ముగ్గురూ ప్రాణాలు వదిలారు.
అప్పుడు శివదూతలు వచ్చారు, ఆ యువరాజునూ ఆ స్త్రీనీ కైలాసానికి తీసుకువెళ్ళడానికి. యమదూతలు వచ్చారు, ఆ భర్తను నరకానికి లాక్కెళ్ళడానికి.
నియమాలన్నీ పాటించినవాడు నరకానికి… నియమాలన్నీ తప్పినవాళ్ళు కైలాసానికి. ఇది ఎలా జరిగింది?
ఈ రోజు అధ్యాయం దీపదానం గురించి.
దానాలన్నిటిలో గొప్పది ఏది?
జనక మహారాజు వశిష్ఠుణ్ణి అడిగాడు: “స్వామీ! ఈ మాసంలో ఇవ్వగలిగే దానాలన్నిటిలో ఏది గొప్పది?”
“కార్తీకంలో ఏ దానమైనా మంచిదే,” అన్నాడు వశిష్ఠుడు. “కానీ అన్నిటికంటే గొప్పది దీపదానం. ఒక్క దీపం ఏం చేయగలదో విను.”
పూర్వం పాంచాల దేశాన్ని ఒక రాజు పాలించేవాడు. కుబేరుడంత ధనవంతుడు. కానీ ఆ ధనమంతా ఆయనకు కావలసిన ఒక్కటి ఇవ్వలేకపోయింది. ఆయనకు సంతానం లేదు.
అందుకే రాజు గోదావరి ఒడ్డుకు వెళ్ళి తపస్సు మొదలుపెట్టాడు.
ఒకరోజు పిప్పలాద మహర్షి ఆ దారిన వచ్చాడు. “రాజా! ఇంత కఠినమైన తపస్సు ఎందుకు?”
“పుత్రుని కోసం స్వామీ.”
“అయితే ఇంటికి వెళ్ళు,” అన్నాడు మహర్షి. “శివునికి ఏది ప్రీతికరమో పెద్దలను అడిగి తెలుసుకుని అది చెయ్యి. నీకు కొడుకు పుడతాడు.”
రాజు ఇంటికి వచ్చి పండితులను అడిగాడు. “కార్తీక మాసంలో శివాలయంలో భక్తితో దీపాలు వెలిగించండి,” అని వాళ్ళు చెప్పారు.
రాజు అలాగే చేశాడు. కొంత కాలానికి రాణి ఒక కొడుకును కన్నది. రెండో సూర్యుడిలా వెలిగిపోతున్న బిడ్డ.
రాజు ఆనందానికి అంతులేదు. ఆ బిడ్డకు శత్రుజిత్తు అని పేరు పెట్టాడు. “కార్తీకంలో నా రాజ్యంలో అందరూ దీపదానం చేయాలి,” అని చాటింపు వేయించాడు.
శత్రుజిత్తు పెరిగి పెద్దవాడయ్యాడు. రాకుమారుడికి కావలసిన విద్యలన్నీ నేర్చుకున్నాడు. కానీ చెడు సావాసాలు పట్టాడు. తల్లిదండ్రులు చూసీ చూడనట్లు ఊరుకున్నారు.
డబ్బు ఆశ చూపి పరాయి స్త్రీలను లోబరుచుకునేవాడు. అడ్డు చెప్పిన పెద్దలను అవమానించేవాడు. ఎప్పుడూ కత్తి పట్టుకుని తిరుగుతూ, అడ్డొచ్చినవాళ్ళను బెదిరించేవాడు.
ఒకరోజు ఒక బ్రాహ్మణుని భార్యను చూశాడు. ఆమె చాలా అందగత్తె. ఇద్దరూ ఒకరి మీద ఒకరు మనసు పడ్డారు.
ప్రతి రాత్రీ భర్త నిద్రపోయాక ఆమె ఇంటి నుంచి బయటపడేది. ఒక రహస్య ప్రదేశంలో యువరాజును కలిసేది. తెల్లవారకముందే ఇంటికి తిరిగి వచ్చేసేది. అలా చాలా రోజులు గడిచాయి.
ఆమె భర్త మంచివాడు. పండితుడు. రోజూ అగ్నిహోత్రం చేసేవాడు. వేదాలు చదువుకున్నవాడు.
ఒకరోజు… ఆయనకు సంగతి తెలిసిపోయింది.
ఏమీ మాట్లాడలేదు. ఒక కత్తి సిద్ధం చేసుకున్నాడు. సమయం కోసం ఎదురుచూశాడు.
పౌర్ణమి రాత్రి పాత శివాలయంలో
కార్తీక పౌర్ణమి వచ్చింది. ఆ సంవత్సరం అది సోమవారం నాడు వచ్చింది. ఆ రాత్రి ఆ ఇద్దరూ ఒక పాత శివాలయంలో కలుసుకోవాలనుకున్నారు. ఆ సంగతి భర్తకు తెలిసింది. ఆయన ముందుగానే వెళ్ళి గర్భగుడిలో దాక్కున్నాడు.
వాళ్ళు వచ్చారు. యువరాజు వెలుతురు కావాలన్నాడు. ఆమె చీర అంచు చింపి వత్తి చేసి దీపం వెలిగించింది.
అక్కడే భర్త వాళ్ళను పట్టుకున్నాడు. ఒక్కసారిగా బయటికి దూకి ఇద్దరినీ కత్తితో పొడిచాడు. చనిపోతున్న యువరాజు తన ఆఖరి బలంతో ఆయనను పొడిచాడు.
ముగ్గురూ ఆ గుడిలోనే ప్రాణాలు వదిలారు.
వెంటనే యువరాజునూ ఆ స్త్రీనీ కైలాసానికి తీసుకువెళ్ళడానికి శివదూతలు వచ్చారు. పాశాలు పట్టుకుని ఆ భర్త కోసం యమదూతలు వచ్చారు.
దీప పుణ్యాన్ని పంచిన యువరాజు
ఆ బ్రాహ్మణుడు నిర్ఘాంతపోయాడు.
“ఆగండి! నేను రోజూ అగ్నిహోత్రం చేశాను. వేదాలు చదువుకున్నాను. వీళ్ళిద్దరూ ధర్మం మరిచారు. నన్ను మోసం చేశారు. వాళ్ళకు కైలాసమా? నాకు నరకమా?”
యమదూతలు సమాధానం చెప్పారు.
“తెలిసో తెలియకో వీళ్ళిద్దరూ కార్తీక పౌర్ణమి నాడు శివాలయంలో దీపం వెలిగించారు. ఆ దీపం వాళ్ళ పాపాలను కడిగేసింది. నువ్వు పుణ్యదినాన రెండు ప్రాణాలు తీశావు. అది మహాపాపం.”
బ్రాహ్మణుడు వణికిపోయాడు. “నాకు బయటపడే దారే లేదా?”
“ఒక్కటే దారి ఉంది,” అన్నారు వాళ్ళు. “వీళ్ళు ఆ దీప పుణ్యంలో కొంత నీకు ఇస్తే, నీ పాపం పోతుంది. నువ్వూ కైలాసానికి వెళ్ళవచ్చు.”
ఆ మాట విన్న యువరాజు ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు.
“నా వల్లే ఈయన ఈ పని చేశాడు. మేం ముగ్గురం ఒకే చోట కలిసి చనిపోయాం. ముగ్గురికీ ఒకే గతి కలగాలి.”
ఆ దీప పుణ్యంలో కొంత భాగాన్ని ఆ బ్రాహ్మణునికి ధారపోశాడు.
యమదూతలు వెనుదిరిగి వెళ్ళిపోయారు. బ్రాహ్మణుని కోసం ఒక దివ్య విమానం దిగి వచ్చింది. ముగ్గురూ కైలాసానికి వెళ్ళారు.
వశిష్ఠుడు జనకునితో అన్నాడు: “జనకా! ఆ దీపం పూజ కోసం వెలిగించింది కాదు. ఏ పుణ్య ఉద్దేశమూ లేదు. అయినా ఆ రాత్రి శివాలయంలో వెలిగినందుకే కైలాస ద్వారాలు తెరిచింది. మరి భక్తితో వెలిగించిన దీపం ఏం చేస్తుందో ఆలోచించు.”
చివరకు ఆ భర్తను కాపాడింది ఏమిటో గమనించండి. ఆయన విద్య కాదు. ఆయన కర్మకాండలు కాదు. ఆయన చేతిలో చనిపోయినవాడే ఇచ్చిన పుణ్యం.
దీపదానం చేయవలసిన విధానం
ఆ తరువాత వశిష్ఠుడు దీపదాన నియమాలు చెప్పాడు.
“సూర్యాస్తమయ వేళ శివాలయంలో గానీ విష్ణ్వాలయంలో గానీ దీపం పెట్టాలి. గోపురం దగ్గర గానీ, గుడి ద్వారం దగ్గర గానీ, మంటపంలో గానీ పెట్టవచ్చు. ఆవు నెయ్యి శ్రేష్ఠం. లేకపోతే నూనె. ఏదీ లేకపోతే ఆముదం అయినా సరే. భక్తితో పెట్టినా, ఏదో కోరికతో పెట్టినా, ఏ భావమూ లేకుండా పెట్టినా… దీపం తన ఫలం ఇచ్చి తీరుతుంది.”
“శివకేశవుల ఆలయాలలో దీపాల వరుసలు పెట్టాలి. ఈ మాసంలో రోజూ అలా దీపం పెట్టినవారికి జ్ఞానం కలుగుతుంది… మళ్ళీ జన్మ ఉండదు.”
ఈ అధ్యాయం మనల్ని అడిగేది
ఈ సాయంత్రం సూర్యాస్తమయ వేళ దగ్గరలోని శివాలయానికో విష్ణ్వాలయానికో వెళ్ళి ఒక్క దీపం పెట్టండి. నెయ్యైనా నూనైనా, ఉన్నదానితో. ఈ అధ్యాయం అడిగే దానం అదే.
ఇంకా చదవండి
- కార్తీక పురాణం – 30 రోజుల కథలు
- ముందు అధ్యాయం: కార్తీక పురాణం 3వ అధ్యాయం – మద్దిచెట్టుపై ముగ్గురు బ్రహ్మరాక్షసులు
- మొదటి అధ్యాయం: కార్తీక పురాణం 1వ అధ్యాయం – ప్రతి నీటిలో గంగ
- కార్తీక మాసం ఎందుకు అంత పవిత్రం? ప్రాముఖ్యత, ముఖ్య రోజులు
- దీపం ఎందుకు వెలిగిస్తాం? దీపారాధన అర్థం, నియమాలు
- ఇంట్లో తులసి పూజ ఎలా చేయాలి? విధానం, నియమాలు