భగవత్ స్తుతిః (భీష్మ కృతం)

ఈ భగవత్ స్తుతి మహాభారత యుద్ధాంతంలో, భీష్ముడు బాణశరాలలో పడిఉన్న తన చివరి శయ్యపై, ప్రత్యక్షమైన శ్రీకృష్ణుని దర్శిస్తూ చేసిన అపూర్వమైన స్తోత్రం. మరణసమయంలో కూడా భీష్ముని ధ్యానం పూర్తిగా శ్రీకృష్ణునిలోనే లీనమై ఉన్న పరమభక్తి ఈ అష్టకంలో ప్రతిఫలిస్తుంది.
మొదట భీష్ముడు, భగవంతుడి కటాక్షం తనలో స్థిరపడగాక అని కోరుతూ, లోకములోని వితృష్ణ, కామ, కర్మల ప్రవాహం దేవుని లీలా మాత్రమేనని అర్థం చేసుకున్న తన స్థిరమైన మనోభావాన్ని వ్యక్తం చేస్తాడు.

తమాల వర్ణం వంటి నీలిమగల శ్రీకృష్ణుడు, సూర్య కిరణాల్లా కాంతివంతమైన వస్త్రము ధరించి, అలకలతో అలంకరించబడిన పద్మాననుడైన రూపం భీష్మునికి చాపాది చూస్తూ ఉండాలని ఆకాంక్ష.
యుద్ధరంగంలో, గుర్రాల ధూళితో కప్పబడిన ఆయన ముఖం, శ్రమజలంతో మెరవడం, భీష్ముని బాణాలు ఆయన శరీరాన్ని తాకినా కూడా తన కవచ కాంతితో మరింత అందంగా కనిపించే రూపం భీష్ముని హృదయంలో ఆనందదాయకం.

పార్థుని రక్షించేందుకు అర్జునుని రథాన్ని మధ్యలో నడిపించి, ప్రత్యర్థుల ఆయుధాలను ఎదుర్కొనడంలో పూర్తిగా లీనమవడం—కృష్ణుని రక్షకత్వానికి ఇది అత్యున్నత దృష్టాంతం. అర్జునుడు తన స్వజనులపై యుద్ధంచేయాలనే సందేహంలో ఉంటే, కృష్ణుడు తన ఆత్మజ్ఞానంతో ఆ మోహాన్ని నశింపజేసిన సందర్భానికి భీష్ముడు స్మరణీయ స్తోత్రం అర్పిస్తాడు.

భీష్ముని ప్రతిజ్ఞను నిలబెట్టడానికి స్వయంగా రథం దిగి, రథ చక్రాన్ని ఆయుధంలా ఎత్తుకుని భీష్ముని వైపు పరిగెత్తిన రోజు, “ధర్మాన్ని నిలబెట్టేందుకు నేను శాసనాన్ని అతిక్రమిస్తాను” అన్న కృష్ణుని తపస్స్వరూపం భీష్ముని దృష్టిలో పవిత్రమైన స్మృతి.

కృష్ణుని దివ్యదృష్టిలో నరులు, రాక్షసులు, దైత్యులు—ఎవరు తిరుగుబాటు చేసినా, వారికి శరణము లేకుండా తప్పించుకోలేనట్టి పరమబలమూర్తి. యుద్ధంలో కృష్ణుడు రథాన్ని నడిపే క్షణాలు, హతులైన వీరుల తదుపరి లోకంలోను ఆయన దివ్యరూపాన్ని దర్శించే అదృష్టం—ఇందరం భీష్ముని హృదయాన్ని సంతోషపరుస్తాయి.

గోపికలు కృష్ణుడి చిరునవ్వుకు, లలితమైన నడకకు, ప్రేమనిండిన చూపులకు పరవశమై మోహించి పోయినవారి అనుభూతిని కూడా గుర్తుచేస్తూ, కృష్ణుని మాధుర్యానికి సరిహద్దుల్లేవని భీష్ముడు చెబుతాడు.

యుధిష్ఠిరుని రాజసూయలో పండితులు, రాజులు, ఋషులు గుంపుగా ఉన్న సభలోనూ శ్రీకృష్ణుడే అత్యున్నత పూజార్హుడు అయ్యారని భీష్ముడు భావోద్వేగంతో స్తుతిస్తాడు. చివరగా, శ్రీకృష్ణుడు ఎలా ప్రతి హృదయంలోనూ సూర్యుడు అనేక నీళ్లలో ప్రతిఫలించునట్లు విభిన్నంగా కనిపించినా, అసలు పరమాత్మ ఒకడేనని తెలుసుకున్నాను అని భీష్ముడు ప్రకటిస్తూ మోక్షజ్ణానాన్ని పరిపక్వంగా వ్యక్తం చేస్తాడు.

ఈ స్తోత్రం భక్తుని మనస్సును జ్ఞానప్రకాశంతో పూరించే పరమశాంతి స్తవం.

Benefits:
• మోహం, భయం, జీవన సందేహాలు తొలగుతాయి
• కృష్ణునిపై అచంచలమైన భక్తి, శరణాగతి పెరుగుతుంది
• మరణభయం, కర్మబంధం తగ్గి మనస్సు శాంతి పొందుతుంది
• తత్త్వజ్ఞానం, జీవనసత్యం, ధ్యానశక్తి పెరుగుతుంది